Po długiej przerwie zacznę od książek, bo w sumie ostatnio pogoda bardzo sprzyja czytaniu. A jeśli przy okazji znajdzie się jeszcze kubek herbaty i kropelka rumu, to tym przyjemniej zagłębić się w lekturze pod kocem z mruczącym kotem na kolanach :) Od początku roku zacznę, bo jeśli zagłębię się w grudzień ten post zrobi się tragicznie długi i nudny, a pamięć też już zawodzi niczym wiatr na połoninie ;)
1. Barbara Kowalska - Ludzie to wilcy
Czego może chcieć od życia młoda dziewczyna, kiedy jej związek zdaje się idealny, a kariera zawodowa rozwija się pomyślnie? Kalina Stalska była szczęśliwa do czasu, gdy nieoczekiwanie poznała prawdziwe oblicze mężczyzny, z którym żyła, i dowiedziała się o sprawach, które zmusiły ją do podjęcia stanowczych kroków. Wszechogarniające uczucie goryczy i niespełnienia sprawiło, że Kalina chętnie przyjęła zlecenie wykonania serii zdjęć w Bieszczadach. Wyjazd w założeniu miał być ucieczką od problemów, a stał się szansą na odbycie zaskakującej podróży w głąb siebie. Wśród górskich pejzaży Stalska odkryła swoją siłę i przekonała się - nieraz w brutalny sposób - jak często mylące jest pierwsze wrażenie. Ludzie to wilcy - to ich czyny pokazują, czy w człowieku kryje się bestia czy wilk w swojej pięknej, nieujarzmionej naturze - pełen godności i wrażliwości, prawdziwy przyjaciel na całe życie.
Mój prezent pod choinkę. Nie ukrywam, bo nie ma sensu, że skusił mnie sam fakt, iż akcja toczy się w Bieszczadach. Książkę oceniam bardzo dobrze, aczkolwiek jest pewien element, który kompletnie nie przypadł mi do gustu, a mianowicie fatalne zakończenie, które nie pasowało w najmniejszym stopniu do wcześniejszej, obszernej części powieści, którą pochłonęłam niezwykle szybko, jednocześnie tracąc godziny na sen i chodząc do pracy z zapałkami pod powiekami ;)
... To długie zdanie, nie było zamierzone.;) Książka zostawiła mi na trwałe w głowie pewien fragment:
-Nie chodź sama do lasu - powiedział mi kiedyś pewien drwal
-Nie boję się lasu - odparłam - Las jest cichy i spokojny... Cóż złego jest w lesie?
-Ludzie to wilcy! Unikaj ludzi w lesie!
- Więc ludzi bać się mam, nie lasu...
Podobnie zresztą było z powieścią Marii Nurowskiej "Nakarmić Wilki", kiedy to utrwalił mi się fragment, który wcześniej już wychwyciłam na Demotywatorach:
Pewien indiański chłopiec zapytał kiedyś dziadka:
- Co sądzisz o sytuacji na świecie?
Dziadek odpowiedział:
- Czuję się tak, jakby w moim sercu toczyły walkę dwa wilki. Jeden jest pełen złości i nienawiści. Drugiego przepełnia miłość, przebaczenie i pokój.
- Który zwycięży? - chciał wiedzieć chłopiec.
- Ten, którego karmię - odrzekł na to dziadek.
2. Andrzej Potocki - Przystanek Bieszczady. Bez cenzury.
Oprócz prawdziwych perełek literatury faktu, jakim są opowiadania, reportaże i felietony w niej pomieszczone, jest bogato ilustrowana unikatowymi zdjęciami, często bardzo osobistymi fotografiami autora.
To książka wyjątkowa, bo niejednokrotnie aż boleśnie prawdziwa, nasączona brutalnością losu i odorem ludzkiego okrucieństwa.
Andrzej Potocki przyznaje, że w poprzedniej epoce ta publikacja nie mogłaby się ukazać: - Prędzej ja trafiłbym za kratki niż ona na półki księgarskie. I jednocześnie zapewnia: - "Przystanek Bieszczady w moim życiu, pomimo wszystkich absurdów, o które się otarłem, uważam za szczęśliwe zrządzenie losu. Dzięki niemu mój upadek stał się początkiem wznoszenia".
Opisane w "Przystanku..." 22 historie są autentyczne, choć wydają się być na granicy jawy i koszmarnego snu. Wiele z nich jest mocnym uderzeniem we współczesne poczucie bezpieczeństwa, w plastikowy świat widziany przez pryzmat szklanego ekranu.
Wstrząsają, przerażają, ale i... śmieszą. Są dokumentem losów, dojrzałym, skrupulatnym i krzywozwierciadlanym, pokazanym z pozycji człowieka po przejściach, który zwyciężył swoje słabości.
To reportersko-dziennikarskie spojrzenie, pozbawione ocen i sądów, jest świetnym momentem do zadawania pytań o sens i indywidualnego szukania odpowiedzi.
Recenzja doskonale oddaje to, co znalazłam w książce p. Potockiego. Zresztą, w tym przypadku znając jego styl z "Zakapiorskich Bieszczadów" i programów TVP Rzeszów nie spodziewałam się niczego innego. Wszystkim polecam, naprawdę warto nie tylko ze względu na treść, ale również bogactwo niesamowitych zdjęć.
3. Andrzej Pilipiuk - Wampir z M3
Teraz już wiem, że nie od tej powieści powinnam zacząć spotkanie z p. Pilipiukiem, ale cóż, człowiek na błędach się uczy ;) W każdym razie pierwsza część Kronik Jakuba Wędrowycza czeka już na półce, a Wampir... cóż, kilka słów i jemu należy się tutaj również. Otóż wydaje mi się, że z ta powieścią jest tak jak z piwem z Biedronki. Nie ma nic innego pod ręką, a potrzeba silna, toteż i VIP-a można wypić ;) Nie chcę go zbrukać całkiem, fajnie oddaje klimat PRL-u i nawet jeśli ktoś nie doświadczył tych czasów łatwo może sobie dzięki autorowi wyobrazić ówczesne realia. Ale... no właśnie, jest to powiastka dla nastolatków i chyba już nie potrafię tak sobie wyobrazić tych wampirów wilkołaków i innych w ludzkiej formie.. Trochę trąci Zmierzchem, na którego mam alergię i tyle ;)
4. Marek Krajewski - Widma w mieście Breslau
Wrocław, początek września 1919 roku. Na Wyspie Opatowickiej gimnazjaliści znajdują okrutnie okaleczone zwłoki czterech nagich mężczyzn w marynarskich czapkach. Przy trupach policja znajduje kartkę, adresowaną do asystenta kryminalnego Eberharda Mocka, nakazującą mu przyznać się do błędu. Oddelegowany z obyczajówki do sekcji zabójstw Mock zaczyna prowadzić śledztwo, nie cofając się przed żadnymi, niekoniecznie zgodnymi z prawem metodami, by ustalić prawdę. Tymczasem zaczynają go dręczyć nocne koszmary, a osoby przez niego przesłuchiwane uśmiercane są przez tajemniczego zabójcę.
Powieść została kompletnie zmiażdżona przez uczestników Dyskusyjnego Klubu Książki. Ja zabrałam się za nią przed weekendem czując ogromną presję czasu i początkowo przypominało to mozolną wędrówkę pod górę z plecakiem wypchanym kamieniami. Jednak później wciągnęła mnie niesamowicie i z zapartym tchem czytałam do samego końca. Ja rozumiem, że starszym paniom mogą przeszkadzać wulgaryzmy oraz fakt, że główny bohater jest alkoholikiem i dziwkarzem, jednak dla mnie nie stanowiło to problemu i nie uważam, że kryminał był przewidywalny. Przyjemny i wciągający toteż myślę, że do książek z tej serii jeszcze powrócę nie raz.
5. Teresa Oleś-Owczarkowa - Rauska
Druga wojna światowa: polska rodzina - matka, ojciec i troje dzieci zostają zesłani na przymusowe roboty do Niemiec. Trafiają do gospodarstwa w miejscowości Rauska w Sudetach. To tutaj główna bohaterka książki, jedenastoletnia Alusia, dojrzewa i poznaje życie. Dla niej – inaczej niż dla jej rodziców – pobyt w Niemczech nie jest wygnaniem, lecz przygodą i okazją do poznania zupełnie nowego świata. Powieść, oparta na autentycznych losach matki autorki, ukazuje oblicze wojny inne niż dotychczas spotykane w polskiej prozie. To ciekawa i dająca dużo do myślenia książka o ludziach – bez narodowościowych uprzedzeń, podziału na wrogów i przyjaciół, bez wydawania wyroków o winie.
Lektura fenomenalna. Wojnę obserwujemy z perspektywy dziecka, które jest ciekawe świata i z przyjemnością czerpie radość z drobnych rzeczy, które ją spotykają. Dziewczynka cieszy się, że wybuchła wojna, bo... pierwszy raz ma okazję jechać pociągiem, poznawać nowych ludzi i świat. Pracując w Rausce obserwuje uważnie otaczających ją ludzi wyciągając własne, niekiedy bardzo zabawne wnioski. Dzięki tej książce można zupełnie inaczej spojrzeć na literaturę wojenną. Polecam, polecam, polecam! W ubiegłym roku przeczytałam dwie książki pisane z perspektywy dziecka: Małą Ikar i Persepolis. Wszystkie tak samo godne uwagi, chodź Persepolis może niektórych zrazić formą komiksu, ale to tylko drobny szczegół biorąc pod uwagę całość.
6. Olga Rudnicka - Martwe jezioro
Beata - niezależna trzydziestoletnia singielka - zaczyna podejrzewać, że z rodziną, z którą od lat nie utrzymuje żadnego kontaktu, nie łączą jej nawet więzy krwi. Wynajmuje prywatnego detektywa, który pomimo odkrycia wielu zaskakujących tropów, nie potrafi jej pomóc. W poszukiwaniu prawdy o przeszłości wspiera Beatę przyjaciółka - roztrzepana Ula, która przy okazji chce wyswatać ją ze swoim bratem Jackiem. Lawinę zdarzeń wywołuje niespodziewane zaproszenie od rodziny na ślub znienawidzonej siostry...
Autorka powieści jest młodsza ode mnie o 5 lat. I strasznie jej zazdroszczę tej umiejętności komponowania zdań i swobody pióra:) Książkę wypożyczyłam z mojej biblioteki wraz z drugim tomem w piątek i pochłonięcie zajęło mi mniej czasu niż zakupy. Ciekawie przedstawione rysy psychologiczne poszczególnych postaci, tajemnica i niedopowiedzienia... Ach, uwielbiaaam :) A ponieważ książek autorki mamy jeszcze kilka, chętnie sięgnę po kolejne. A tymczasem zabieram się za przyrządzanie pampuchów i tom drugi, którego raptem kilka stron udało mi się uszczknąć nim pochłonął mnie błogi sen...;)
